Blog da Biblioteca escolar do IES "Marco do Camballón"
Terceira parte da triloxía que sucede ao Barón Rampante, nesta ocasión, a narración non ten ningún valor en si, senón que é utilizada polo autor simplemente como parábola das súas reflexións sobre o proceso de individuación, a emerxencia fronte ás institucións sociais ou o papel da norma.
Tres historias na década do cincuenta ao sesenta e que teñen en común o feito de ser inverosímiis e de ocorrer en épocas remotas e en países imaxinarios. Dadas estas características comúns, e a pesar doutras características non homoxéneas, pénsase que constitúen o que se adoita chamar un 'ciclo', mellor devandito, un 'ciclo pechado' (é dicir, acabado, en canto non teño intención de escribir outras). 
Seguindo un costume sarda cuxos orixes se perden no tempo, unha anciá e unha nena únense a través do sacro vínculo da adopción da alma. Estamos en Soreni, un pequeno pobo de Sardeña, nos anos cincuenta. Bonaria Urrai, a modista do lugar, muller de antiga beleza e perenne soidade, adoptou a Maria, cuarta filla dunha familia humilde que a descoida. Así pois, a vida da nena, agora «filla de alma» da tía Bonaria, transfórmase por completo, e á súa fina percepción non escapa a aura de misterio que envolve á súa nova nai: os longos silencios, as estrañas saídas nocturnas e a sombra de temor que acende os ollos de quen se cruzan no seu camiño. E aínda que Maria crece feliz e amada xunto a Bonaria, en realidade ignora unha verdade que todos coñecen: ademais de coser vestidos, a súa nai de alma é a muller que reconforta a quen se achegan ao final do camiño. Cando chega a hora, é a ela, a acabadora, a quen buscan para proporcionar aos moribundos unha morte piadosa, o supremo xesto de amor da última nai.
